Planowanie podatkowe w oparciu o amortyzację podatkową

W dobie kryzysu gospodarczego przedsiębiorcy często sięgają po skomplikowane i ryzykowne formy optymalizacji podatkowej, zapominając w wielu przypadkach o prostych, podstawowych możliwościach, jakie dają im przepisy.

Jedną z takich form jest z pewnością amortyzacja podatkowa, która pozwala na dość elastyczne kształtowanie i rozkładanie kosztów podatkowych w czasie. Z planowania opartego o amortyzację korzystają głównie duże podmioty, w których podlegające amortyzacji środki trwałe/wartości niematerialne i prawne stanowią znaczącą pozycję bilansową. W oparciu o projekcje finansowe, prostym zabiegiem mogą bowiem uzyskać pozytywny efekt płynący z podwyższenia bądź obniżenia amortyzacji podatkowej dla ich poszczególnych składników majątku.

Amortyzacja jako koszt podatkowy

Wychodząc od konstrukcji amortyzacji podatkowej, należy stwierdzić, że różni się ona od amortyzacji finansowej, którą utożsamia się z utratą wartości na skutek używania lub upływu czasu. O ile dla celów rachunkowości czynnikiem determinującym wysokość odpisów amortyzacyjnych jest na ogół okres użyteczności, o tyle dla celów podatkowych kluczowy jest wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych (dalej: Wykaz) zawarty w Załączniku nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych/ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stawki podane w Wykazie stanowią dla podatników niejako punkt wyjścia przy określaniu rocznego odpisu dla konkretnego składnika i, co do zasady, stanowią jego maksymalną wysokość. Od tej reguły ustawodawca przewidział niemniej jednak kilka ważnych wyjątków, o czym szerzej mowa poniżej.