W dobie międzynarodowego kryzysu wymuszającego na przedsiębiorcach poszukiwanie rozwiązań szybkich i efektywnych, w celu ograniczenia strat i często uratowania firm, pracodawcy coraz częściej sięgają po alternatywne formy zatrudniania pracowników, mające na celu optymalizację kosztów.

Codzienność pracownika księgowości nie należy do łatwych ani przyjemnych. Stale goniące terminy, pośpiech i nadmiar zadań do wykonania. W dodatku stosy papierów, ciągły „ostrzał” telefoniczny i mailowy, szafy segregatorów oraz kolejki petentów, pragnących wyjaśnić różne kwestie. Koszmar znany każdemu, kto pracował w departamentach związanych z rachunkowością. Dodając do tego badania ksiąg przez biegłych, kontrole urzędu skarbowego, urzędowe deklaracje i inne katusze, powstaje całkiem pokaźny arsenał tortur. Stosując analogie sportowe, księgowy to nie napastnik, zbierający laury za strzelone gole, ale bramkarz chroniący przed utratą punktów. Bycie bramkarzem nie powoduje niemożności bycia liderem, ale rzadko bramkarz jest główną postacią zespołu, twarzą sukcesu. Wszystkie oczy zawsze zwrócone są na graczy przebywających na boisku – w tym przypadku to działy sprzedaży, marketingu, produkcji – a bramkarz jak saper, może wykonać swoją robotę, za co przeważnie nie usłyszy pochwał, albo się pomylić. I do tego przeważnie dramatycznie w skutkach. Ale czy tak musi być? Czy księgowość musi być miejscem udręki?