Czy rentowność nie jest przereklamowana?

Nie jest ważne, by być lepszym niż ktoś inny, ale by być lepszym niż wczoraj. Jigoro Kano – twórca judo

Walka o rentowność trwa. Odbywa się to ogromnym kosztem i toczy na wielu płaszczyznach: rynkowej, wewnątrzorganizacyjnej, w świadomości ludzi. Czy jednak warto koncentrować się na tym aspekcie biznesu, żeby osiągać sukces gospodarczy?

Celem każdego przedsiębiorstwa powinien być wzrost jego wartości w długim okresie – nie zysk, nie wielkość sprzedaży itp. Podejście takie prowadzi do pozornego absurdu, w którym rentowność nie jest najważniejszą determinantą sukcesu. Dążenie do wysokiej zyskowności może powodować np. marnotrawienie zasobów z powodu inwestowania w produkt w długiej perspektywie bez racji bytu. Przykłady można mnożyć, wystarczy wskazać na Nokię i system Symbian lub jej konkurenta Samsunga ze smartfonami opartymi na systemie Bada. Kolejnym absurdem zarządzania rentownością jest efekt jej spadku w procesie dążenia do jej poprawy. Słynna stała się historia marki Mazda, której dążenie do doskonałości nieomal nie zakończyło się katastrofą. Wysoka, prawie idealna jakość produktu miała być motorem sprzedaży, przewagą konkurencyjną podnoszącą rentowność firmy. Brak defektów w samochodach Mazdy był jej znakiem rozpoznawczym, ale i powodem braku dochodów z serwisu aut. Gdy firma się zorientowała, w czym tkwi problem, zmieniła podejście i na szczęście (dla wszystkich wielbicieli motoryzacji) udało się ją uratować. Jaka jest zatem właściwa proporcja pomiędzy zwiększaniem rentowności i racjonalnością działań?

Powyższe stwierdzenia mają pomóc uświadomić sobie potrzebę zdefiniowania celu stawianego przed wdrożeniem zarządzania rentownością w firmie. Czy konkurujemy z innymi i chcemy się chwalić wynikami, czy bardziej zależy nam na doskonaleniu naszej organizacji? Zatem rentowność jest celem, skutkiem, a może drogą dojścia do pożądanego stanu?

Pełna treść artykułu dostępna jest
w wersji drukowanej czasopisma