Pokazać inwestorom coś więcej niż tylko pieniądze

Nie ulega wątpliwości, że problem kryzysu i turbulencje na rynkach finansowych są w ogromnej mierze problemem zaufania do instytucji finansowych, przedsiębiorstw notowanych na giełdach, zwłaszcza w zakresie udostępnianych przez nich informacji, jak i przejrzystości procesu zarządzania i motywacji menedżerów.

Model raportowania jest od co najmniej dekady przedmiotem dyskusji teoretyków i praktyków i mimo niewątpliwego postępu, jaki dokonał się w tej dziedzinie, istnieje znaczący potencjał w podnoszeniu jakości raportów przedsiębiorstw. Stąd też wiele organizacji środowiskowych, akademickich, a także doradców i samych przedsiębiorstw wysuwa propozycje nowej sprawozdawczości – sprawozdawczości wartości, której zadaniem jest uzupełnienie informacji finansowych i lepsze prezentowanie źródeł wartości współczesnego przedsiębiorstwa, głównie w obszarze wartości niematerialnych. Znane, szeroko eksploatowane w literaturze i stosowane w praktyce są propozycje: Strategicznej Karty Wyników (Balance Scorecard) Roberta S. Kaplana i Davida P. Nortona, Monitora Aktywów Niematerialnych (Intangible Asset Monitor) Karla-Erika Sveiby’ego, Skandia Navigator, The Value Chain Scoreboard Lev’a Baruch’a, Value Creation Index Cap Gemini Ernst&Young i Wharton Business School, systemu sprawozdawczości wartości (Value Reporting Revolution) PricewaterhouseCoopers, itp.
Niezależnie od tego, czy przedsiębiorstwo wdroży jedną z wymienionej koncepcji rozszerzonej sprawozdawczości i raportowania kapitału intelektualnego, konieczne staje się przemyślenie dotychczasowego modelu polityki informacyjnej.

Badania prowadzone przez ostatnie dziesięć lat przez PwC wśród inwestorów i menedżerów pozwalają wyciągnąć wnioski co do informacji kierowanych przez spółki na rynki kapitałowe . Powinny one składać się z czterech podstawowych bloków:

1. Przegląd rynku, na którym działa przedsiębiorstwo,
2. Struktura i strategia przedsiębiorstwa,
3. Zarządzanie wartością,
4. Wyniki finansowe.