Planowanie struktury finansowania – podstawowe korzyści

Znalezienie optymalnego sposobu finansowania działalności stanowi jeden z najważniejszych problemów, z jakim borykają się jednostki gospodarcze. Ze względu na mnogość czynników determinujących najkorzystniejszą strukturę finansowania, takich jak specyfika branży, tempo rozwoju jednostki, jej wiek, cele, powiązania z innymi przedsiębiorstwami i inne, nie istnieje jedna uniwersalna zasada doboru źródeł finansowania, którą można by zastosować do każdej jednostki i która dawałaby gwarancję, że właśnie taki, a nie inny sposób finansowania działalności jest optymalny.

W zakresie dostępności źródeł finansowania przed innymi problemami staje jednostka, która dopiero rozpoczyna działalność, i taka, która działa na rynku już wiele lat. Podobnie nie bez znaczenia jest kwestia formy prawnej podmiotu. Inaczej postrzegana będzie jako potencjalny „kapitałobiorca” spółka kapitałowa, a inaczej osoba samodzielnie prowadząca działalność gospodarczą.

Zgodnie z podstawowym kryterium podziału źródeł finansowania działalności wyróżnia się finansowanie wewnętrzne i zewnętrzne. W wypadku jednostek nieposiadających osobowości prawnej (jednoosobowa działalność, spółki osobowe) do źródeł finansowania wewnętrznego zaliczane są wkłady własne właścicieli, zainwestowane w momencie rozpoczęcia działalności, oraz zyski wypracowane przez jednostkę w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej. Finansowanie wewnętrzne w odniesieniu do spółek posiadających osobowość prawną polega na zatrzymywaniu w spółce wypracowanych przez nią zysków. Do najczęściej spotykanych form finansowania kapitałem obcym działalności spółki zaliczyć można kredyt, leasing, faktoring, emisję dłużnych papierów komercyjnych, a także venture capital…