Menel i akcyza

Wiesław Ochman, wybitny polski śpiewak, opowiadał kilka lat temu, jak podjeżdżając pewnego dnia pod budynek Filharmonii Narodowej, spotkał na ulicy dwóch samozwańczych „pilnowaczy” samochodów. Jeden z nich zwrócił się do niego: „Mistrzu dorzuć się, bo nie piliśmy dzisiaj jeszcze śniadania”. A ile kosztuje zestaw śniadaniowy, pyta artysta. Cztery osiemdziesiąt, odpowiada parkingowy, ale jego towarzysz dodaje natychmiast: wczoraj podnieśli akcyzę, więc flaszka będzie już po pięć dwadzieścia.

Już kilka lat temu, uliczny menel miał podstawową wiedzę ekonomiczną i wiedział, że jeżeli państwo podnosi akcyzę lub inną opłatę (nazwa nie jest istotna), to wartość jego śniadania natychmiast wzrasta. Co mógł zrobić w tej dla niego gardłowej sprawie, oprócz narzekania na rząd? Miał dwa wyjścia: albo ograniczyć spożycie, albo zwiększyć stawkę za pilnowanie samochodów. Jedno i drugie rozwiązanie ma swoje słabe strony. W pierwszym przypadku, organizm może nie zaakceptować mniejszej dziennej dawki promili. Natomiast w drugim, klienci mogą nie mieć zrozumienia dla wyższej ceny świadczonych usług, spowodowanej wzrostem akcyzy na alkohol, a nie poprawą ich jakości. Każde rozwiązanie dla naszego menela jest złe, może jednak wybrać mniejsze zło: delikatnie ograniczyć spożycie oraz wydłużyć czas pracy. Ale to tylko teoria.